بقلم شيماء عبد الحكيم
اما اللى لسه اول مره يعرفني . عشان منرجعش نزعل من بعض . انا بمجرد دخولي للقاعه والباب يتقفل مافيش طالب او طالبه يدخل ورايا .. وتابع بتحذير . وبمجرد ما ابدء شرح . عايز لو رميت الابره على الأرض ترن . لا سمع رنة تليفون . ولا المح حد بيتكلم مع حد . عشان وقتي ووقتكم . نورهان بتقول فى نفسها يخربيت الغرور اللى فيك . وبصاله وبتتظاهر أنها بتسمع كلامه بأهتمام .وكل شويه عينه تيجي فى عنيها وهو بسرعه يهرب من عينيها وسحرهم . وفجأة شاورلها . وهي مخدتش بالها
حمزه: انتى يا انسه .
حضرتك يلي لابسه جاكت ابيض وطرحه وردي
نورهان بتوتر : انا
حمزه : ايوه انتى . اسمك ايه
نورهان بتوتر وارتباك : نورهان القاضي
حمزه : شكلك جديده هنا
نورهان بأستغراب : ايوه انا محوله من جامعه اسكندريه
حمزه بأبتسامه توعد : طب ممكن متقعديش فى أول بينچ تاني أثناء المحاضره بتاعتى .
الطلاب مستغربين من رده فعله تجاه نورهان
نورهان ابتسمت برقه : حاضر (واستئذنت من صديقاتها عشان تعدى . بصلها حمزه اللى كان فاكر أنها هتعاند معاه وهترفض . وقالها .استني استني . ممكن من المحاضره الجايه .مش لازم انهارده ..
نورهان تبسمت بثقه : طالما المبدء موجود . يبقا مش هتفرق كتير انهارده من المحاضره الجايه أو حتى اخر السنه . ورجعت نورهان لآخر بينچ ..
عدا اكتر من اسبوعين ونورهان بتحضر محاضراته وهي فى البينچ الاخير . وكل مره بتغير مكانها ومش بتورى وشها لدكتور حمزه بعد ما احرجها قدام كل زمايلها. وهو كان هايتجنن ويشوفها بس مش بيشوفها خالص . خلصت المحاضره وخرجت نورهان مع ساره وياسمين ساحه الجامعه وقفت معاهم وبيتكلموا مع بعض لمحها حمزه من بعيد .بص عليها ونور الشمس منور وشها وظاهر جمال عيونها .
وقف يشاهد جمالها من بعيد لبعيد من غير ماحد يحس . وبعد كده مشي فى صمت ..بس المؤكد أن نورهان شغلت تفكير الأسد . الأسد اللى مافيش حد قدر يشغله ولا يسيطر على تفكيره ولا حتى يرد عليه . زي ما نورهان عملت .
نورهان لسه مع ساره وياسمين .
نورهان بقلق . بقولكم ايه انا بفكر اروح . عشان بابا الصبح كان تعبان وانا قلقانه عليه .
ساره : طب مـ,,ــاتيجي نخرج شويه
نورهان : يابنتى بقولك بابا تعبان . بدل ما اروح اقعد معاه . تقوليلى نخرج .
