الصقر1

محمود بحذر : ها جاتلى المكتبه عشان اساعدك افتكرت انك مسمعتش كلامها وجتلى

خالد بشك : اها طيب العمل دلوقت

محمود : مش لازم حد يشوفه او يعرف حاجه عن للموضوع

خالد : اطمن بس انا مش عارف ادير الشركه وكمان الزفت عمار صاحبه لو رجع مش هيسكت

وهنا انتبه له محمود : اسمع انا قولت اللى عندى مش لازم حد يعرف بحكايه اخوك ومش اخوك دى لان لو البنك شم خبر ساعتها لا انت ولا انا ولامليوون هيعرف ياخد مليم واحد

خالد بملل : انا مش فاهم اصلا ازاى جدى يعمل تنازل رسمى عن كل ممتلكاته لصقر

محمود : اعتقد أن امك حكتلك اللى حصل وقالتلك انه كان بيصلح غلطته زمان وغلطت ابووك

خالد : مكناتش مامى بقيت هى بنت الهوارى كان زمانى انا الوريث لكل حاجه

محمود فى سره : وتفتكر لو امك بنت الهوارى كان ممكن تبصلى ههههه ولاتخلف غبى زيك

ثم سرح بمخيلته : ياااه كنتى اميره يا كريمه مش عارف ازاى الحناوى خدعكم بالسهوله دى

خالد : انكل يااامتر

محمود بضجر : ايييه فى اييه انت مش قولت اللى عندك
اتفضل يلا انا عندى شغل ومتقعدش تنطلى كل شويه هنا ده مكتب اكل عيش والمفروض انى دلوقت محامى صقر وانى المشرف على تنفيذ الوصيه يعنى مش معنى انى بساعدكم يبقى خلاص

خالد : صحيح هو انت بتساعدنا ليه وانت محامى جدى

محمود : بساعدكم عشان خاطر مصطفى الله يرحمه وصانيى عليكم واتفضل بقى

وهنا ادار محمود كرسيه وابتسم بخبث : هههه اساعدكم قاال متعرفوش انكم عرايس خشب بلعبها لحد ما اوصل للعايزه

الحلقه الثالثه عشر …….صقر فى السماء )))

فى غرفه صقر

كان صقر ينام على السرير على احدى جانبيه ويبدو عليه الالم والتعب وخاصه تلك الهالات السوداء التى احاطت عينه كم بدى وجهه شاحبه وكم اصبح جسده ضئيل كان يان باسى على مايحدث له وعندما يتذكر خالد والثروه واهله يزداد ف البكاء

دخل عليه ادريس وهو يلتفت يمين ويسار
ادريس بحنان : كفااايه يابنى

صقر وقد فرح عند سماعه صوت ادريس : ادريييس عم ادريس وهم بالنهوض اليه ابوس ايدك خرجنى من هنا انا لازم امشى اتصل بعمار

ادريس فى اسى : كلمته يابنى مش بيرد وانا مش بايدى
حاجه عشان اخرجك من هنا انت عارف خالد بيه

صقر : خالد عايزين اتنازل عن الفلوس انا مستعد بس انا متأكد انه برضو مش هيسبنى وهيسبنى اعمى انا لازم اسافر وارجع اشوف تانى