الصقر2

عمر بجموود : اسمعى انا كنت ناوى اطلعك الرحله حتى لو كنت هستلف الفلوس بس دلوقت مفيش رحلات ومفيش خروج من البيت واول عريس اعتبرى نفسك مخطوباله
قال تلك الكلمات وذهب وصفع الباب خلفه …ليتركها تبكى حظها

&&&&&&&&&&&&&&

فى احد الشقق

شخص ما يقف فى المطبخ يرتدى بنطال اسود وتيشرت رمادى وحافى القدم وشعره مبعثر و يعد كوبا من الشاى ياتى به
على الاريكه شخص مرتدى مايشبه ملابسه ولكنه معصب الراس بتلك الشاش الطبى

معتز : اتفضل يابرنس الشاى

الشخص بامتنان : متشكر
معتز بمرح : ولا يهمك تصدقى هدومى لائقه عليك والله
الشخص بنص ابتسامه : اها
معتز : انا كنت خايف متطلعش مقاسك اصلى انت مليان شويه عنى
الشخص وهو يقتضب احدى حاجبيه : ههه مليان ده عضل يابنى امال لو شوفتنى زمان

معتز وهو ينظر له : اييه كنت طرزان ولا اييه ههههههههه

الشخص : لا كنت بطل الجمهوريه فى الملاكمه يعنى تشيرتك ده مكنش يدخل فى دراعى

معتز : ههههههههه اها شوفتلك مره ماتش ثم اعتدل فى جلسته ووضع رجل فوق الاخره وقال بثقه : انا على فكره بلعب رياضه

الشخص بابتسامه : اكييد نط الحبل ههههههههه وهذا لان معتز كان نحيف للغايه ولكنه يمتلك عين عسليه وكذلك شعره البنى وتلك النغزتين كلها صفات جمال ولكنها مختفيه فى نحافته وقصر قامه فمن يراها يعتقد انه شاب فى العشرينات وأقل

معتز وقد نظر لها ولوى فهمه : تصدق انا غلطان انى قاعد بحكى معاك ده انت طلعت رخم زى صاحبك انا رايح الجامعه

الشخص وهو يداعب : هو انت بتدرس لطلبه ازااى بتقفلهم على كرسى

معتز : لا برقصلهم على المدرجات
ونهض تاركا اياها فى شروووده

&&&&&&&&&&&&&

عند شمس

شمس : اسمع ياعم مسعد انا لازم ادخل مكتب المحامى ده كل الورق عنده
مسعد : بس يابتى ده خطر عليكى
شمس : مهو انا كده مش اقدر اثبت انى مش مجنونه الورقه اللى مضاها دكتور فكرى اكيد عنده فى المكتب
مسعد : طيب سبينى كام يوم ارتبها فى دماغى
شمس : بس متتاخرش عليا يا عم مسعد
مسعد : متقلقيش بس قوليلى افرض انك لقيته الورقه دى ايه اللى هيحصل يعنى
شمس : اهو على الاقل اقدر اخرج من هنا واشوف الناس بدل ما انا محبوسه هنا وساعتها لازم ارجع حق بابا
مسعد : بس يابتى انا قولتلك أن عمك خد كل شىء هو ولده
شمس : ايووه ودخلونى المستشفى على اعتبار انى مجنونه عشان ينهبوا الفلوس بس ورحمه بابا مش هسيبهم وهجيب بتاره
مسعد : ربنا معاكى يابتى