الصقر2

( الحلقه الثانيه والعشرون…….حب تحت المطر ))

صوت الرياح ونسمات البروده التى تملأ المكان والارض المبلله بمياه المطر وتلك الظلام والملابس الغارقه

على احدى الجوانب تنفخ فى يديها كى تشعر ببعض الدفىء
وتنظر بابتسامه : هى دى حكايتى

صقر : ياااه وعمك وابن عمك باعوكى بالسهوله دى

شمس : الثروه تستاهل
صقر بتنهيده حاره : هههه كله بقى بيبيع كله عشان الفلوس
ثم اكمل بس انا مش فاهم ازاى دخلوكى مصحه وانتى مش مجنونه

شمس : ابن عمى طلب منى الجواز وانا ساعتها كنت خارجه من صدمه موت بابا اللى لحد دلوقتي مش مقتنعه انه انتحر وفجاه بقيت فى الدنيا لوحدى ودول جاينى يقولوا جواز وحجج فارغه من نوعيه انتى بنت ومينفعش تقعدى لوحدك والكلام ده ساعتها ثوره فيهم وطردتهم بره الفيله
تانى يوم لقيت بوليس ودكاتره ولقيت نفسى فى المصحه وطبعا فهمت ساعتها انهم رشوا الدكتور عشان يكتب تقرير انى مجنونه وساعتها عمى وابن عمى يكونوا ليهم الحق فى الوصايه عليا وعلى فلوسى ومن يومها وانا هربانه

صقر : ومحامى بابكى راح فيين

شمس بكره : اهو المحامى ده السبب فى كل حاجه هو اللى زرع فى دماغهم الفكره دى وهو اللى اتفق مع الدكتور والتقرير السليم عنده فى المكتب وكمان اصول كل حاجه من التركه عنده يعنى لو صلته يمكن اعرف ارجع حقى

صقر : طيب وايه اللى وداكى عندك عمك
شمس : قولت يمكن الاقى اى حاجه تثبت انى عاقله

صقر بحب : تعرفى انا كمان اهلى باعونى عشان الفلوس
نظرت له شمس بدهشه
فاكمل صقر بتهكم : اممم فعلا وقص عليها قصته

اخذوا يتحدثونوا لايعلمون كم من الوقت مر
شمس : انا لازم امشى وشكرا يا استاذ صقر
صقر وقد شعر بداخله بمشاعر غريبه ولكنه ابتسم : على ايه اتفضلي اوصلك
شمس بتحدى : انا عارفه طريقى كويس
صقر بلهفه : هشوفك تاانى
شمس : يمكن ويمكن لو فى نصيب هنتقابل

غادرت شمس لاول مره يشعر صقر بالحب نعم حب من اول نظره نعم احب جيرمين ولكنه هذا ما اعتقده لكنه حقيقه لم يعرف الحب يوما لم يشعر بتلك المشاعر رااحه حب امان لا يعلم سببها
لاينكر انه اعجب بشخصيه شمس وجراته وقوتها

ذهب صقر الى بيته اوبيت معتز

$$$
كان معتز يجلس وهو يحتسى كوبا من القهوه وعندما رأى صقر هب فزعا من منظره
معتز : اييه ده انت اييه اللى نزلك
صقر وكان شارد فى شمس
معتز : ياعم بكلمك
صقر وهو يجلس على الكنبه وعلى ملامحه ابتسامه واسعه
فجلس معتز بجواره واخذ يهزه : ياعم طيب قوم غير هدومك دى
وهنا رد صقر : ولا انت بتحب البت اللي. حكتلى عليها دى
معتز بفرحه : طبعا
صقر بفرحه : يبقى بكره الصبح نربى كريم وبالليل نخطبهالك
قال كلماته هذه وذهب بغرفته ونفس الابتسامه تعتلى وجهه